van industrieel tijdperk naar dienstensamenleving

We staan met twee benen in verschillende tijdperken. Het voelt veilig in dat oude tijdperk ook al merken we al heel lang dat dat een tijd wringt. Dat is duidelijk te zien bij bv. het onderwijs en de gezondheidszorg : twee sectoren waar de dienstverlening centraal staat (of centraal hoort te staan) In de praktijk is dat vaak minder dan we willen. Zorginstellingen profileren zich tegenwoordig met slogans dat ze de patient centraal stellen wat al vragen oproept over wat ze daarvoor gedaan hebben. Alleen de oude hierarchische structuren blijven onverminderd in tact.Alle zorg en onderwijsinstellingen blijven topdown organisaties zonder een geborgde leerstructuur bottom-up. Dat brengt de werkvloer in een onmogelijke spagaat.Voor hun inkomen moeten ze loyaal blijven aan de organsiateibelangen, voor sde uitoefening van hun beroep aan de patient (of kant). Als die twee belangen strijdig zijn en dat gebeurt regelmatig, dan staat de werknemer alleen zonder erkenning van dat probleem en dus ook zonder leerstructuur die gelijkwaardig is aan de topdown beheersstructuur.

Het wordt hoog tijd dat we de lessen uit bv. mediation gaan vertalen naar werkelijk lerende organisaties, waar niet de individuele macht van de hierarchie regeert maar het gemeenschappelijk belang. Het gaat om het herverdelen van de (besluitvormings)macht willen we komen tot dienstbare,sociale organisaties. Daar moet eerst de machtsstructuur voor doorbroken worden. We zien het in Tunesie : macht wordt zelden vrijwillig afgestaan. De kunst is om dat vreedzaam te doen.

Eeen aardige uitdaging om over verder van gedachten te wisselen hoop ik.

Theo van Emden